Cukrzyca to nie wyrok. Z chorobą można żyć

- W cukrzycy nie chodzi o to, żeby sobie wszystkiego odmawiać. Trzeba jeść zdrowo i unikać słodyczy. Wszystko jest dozwolone, tylko z umiarem - mówi Izabela, od 6 lat chorująca na cukrzycę typu 1


14 listopada obchodzimy Światowy Dzień Cukrzycy. To jedna z najgroźniejszych chorób przewlekłych. Polega na zaburzeniach w produkcji lub skutecznym wykorzystywaniu przez organizm insuliny – hormonu regulującego poziom cukru we krwi.

Zachorowała w wieku 12 lat

Szacuje się, że cukrzyca dotyka co jedenastą osobę. Co trzecia nie ma pojęcia, że choruje. Wyróżniamy trzy rodzaje cukrzycy: typu 1., typu 2., i cukrzycę ciążową. Około 90 proc. przypadków tej choroby to cukrzyca typu 2. Zaledwie 10 procent to chorzy na cukrzycę typu 1. Należy do nich 18-letnia Izabela Kuna z Ryk. Zachorowała, gdy miała 12 lat. Jakie dolegliwości jej towarzyszyły? - Nie chciałam jeść, często bolała mnie głowa. Byłam cały czas zmęczona, ciągle chciało mi się spać i pić. Bardzo mocno schudłam - mówi Iza. - Pewnego razu bardzo źle się czułam. Pojechałam do szpitala. Tam zmierzyli mi cukier. Wynik był porażający. Wskazywał 600 mg/dL - opowiada.

Cukrzyca jest groźna

Jak mówi Iza początki życia z chorobą były najtrudniejsze. - Wszystkiego trzeba było pilnować, jedzenie ważyć, przeliczać węglowodany i co najgorsze nauczyć się robienia sobie zastrzyków - mówi. Po sześciu latach choroby do wszystkiego można się przyzwyczaić. - Wszyscy chorzy na cukrzycę typu 1 muszą być leczeni insuliną. Ponieważ przyczyną choroby są wytwarzane przez organizm przeciwciała, które niszczą prawie wszystkie komórki β trzustki, produkujące insulinę, podawanie insuliny jest jedynym sposobem leczenia tego typu cukrzycy - mówi.

Podskórne zastrzyki

Insulinę Iza podaje sobie sama w postaci zastrzyków podskórnych kilka razy dziennie. Istnieje opcja podłączenia osobistej pompy insulinowej, za pomocą której podaje się insulinę do krwi. - Do każdego posiłku podaje sobie odpowiednią dawkę insuliny w zastrzykach. Na noc insulinę długo działającą - mówi.
- Staram się utrzymywać dietę, czyli jeść pięć zdrowych posiłków dziennie, co trzy godziny o stałych porach, mieć jak najwięcej ruchu, żeby cukier utrzymywał się na dobrym poziomie - mówi. Najważniejsze to mierzyć cukier i wystrzegać się kalorycznego jedzenia, ograniczyć słodycze i tłuste smażone posiłki. Trzeba też pić dużo wody. - W cukrzycy nie chodzi o to, żeby sobie wszystkiego odmawiać. Wszystko jest dozwolone, tylko z umiarem - mówi Iza.
 

Nieleczona prowadzi do powikłań

Konsultant wojewódzki w dziedzinie diabetologii lek. med. Ewa Skokowska na podstawie raportu Instytutu Ochrony Zdrowia z wiosny 2018 roku informuje, że na świecie z powodu cukrzycy rocznie umiera 5 mln osób, w Polsce 21,5 tysiąca. - W Polsce na cukrzycę typu 1. choruje 6400 dzieci w wieku 0-14 lat oraz ponad 180 tysięcy osób powyżej 14. roku życia. 25-30% osób chorych na cukrzyce, nie wie, że na choruje - informuje Skokowska.

Długo utrzymujący się podwyższony poziom cukru we krwi uszkadza naczynia krwionośne, powodując poważne konsekwencje dla organizmu. Nieleczona lub niewłaściwie leczona cukrzyca prowadzi do poważnych powikłań i przedwczesnej śmierci. Powikłania możemy podzielić na ostre i przewlekłe. - Najpoważniejszymi ostrymi powikłaniami są m.in.: nasilona hiperglikemia, kwasica, silna hipoglikemia, które mogą zagrażać życiu chorych. Do najpoważniejszych przewlekłych powikłań cukrzycy można zaliczyć zawał serca, udar mózgu, niewydolność nerek, kurzą ślepotę oraz martwicę nóg - kończy Skokowska.

 

Cukrzyca w Polsce 

2015 rok - 3 mln osób chorych na cukrzycę

2040 rok - ponad 4 mln osób będzie chorych 

 

Czynniki ryzyka cukrzycy typu 1

Cukrzyca w rodzinie, genetyczne, infekcje. Rozpoczyna się gwałtownie, nieleczona prowadzi do śmierci. Leczenie polega na podawaniu insuliny (insulinoterapia). Bez insulinoterapii chory umiera.

Czynniki ryzyka cukrzycy typu 2

Nadwaga i otyłość, brak aktywności fizycznej, nieprawidłowa dieta, genetyczna cukrzyca w rodzinie, cukrzyca ciążowa, starszy wiek. Rozwija się latami, niezauważana i niezdiagnozowana. Powinna być leczona zmianą diety oraz większą aktywnością fizyczną. Wraz z postępem choroby wymaga leczenia lekami obniżającymi poziom glukozy we krwi lub insuliną.