Kawy przygotowana w ekspresie, przez przepuszczenie 25 - 35 ml gorącej (90,5 - 96 °C) wody pod ciśnieniem 8,5 - 9,5 bara przez bardzo drobno zmielone i ubite ziarna kawowca.
Kawa ta podąża zaraz za espresso, które stanowi jego bazę. Do cappuccino używa się około 100 ml mleka, które po spienieniu powinno mieć 125 ml objętości. Przygotowany napój ma zatem wg włoskich standardów 150 ml. Mleczna pianka na powierzchni ma 1-2 cm grubości i jest całkowicie pozbawiona pęcherzyków powietrza, ma kremową konsystencję. Nazwa „cappuccino” pochodzi od koloru habitu kapucynów, który jest brązowo-biały.
Tam, gdzie cappuccino, tam też latte. Jest w nim więcej mleka („latte” znaczy mleko), jego objętość to 200 ml lub więcej, a spienione mleko zajmuje tylko trochę miejsca na samej górze. Latte (oraz cappuccino) we Włoszech pija się tradycyjnie do śniadania.
Klasyczne latte z dodatkiem syropu ( kokos, wanilia, czekolada, karmel, migdał itp)
Czarna kawa z dodatkiem cynamonu i spienionego mleka
Irish coffee, czyli kawa po irlandzku to espresso (lub po prostu mocna czarna kawa) do której dodaje się miarkę whiskey, brązowy cukier.
Słodka pralina ułożona na dnie szklanki zalewana jest gorącą czarną kawą. Do tak przygotowanego napoju dodajemy dużą gałkę lodów i dekorujemy bitą śmietaną.
Kawa prosto z Teneryfy, coś w rodzaju włoskiego espresso macchiato. Na dno szklanki wlewamy ok 10 ml mleka skondensowanego. Po brzegu szklanki wlewamy małą czarną i uzupełniamy spienionym mlekiem
Kawa mrożona to idealny deser na upalne popołudnie. Jest kilka sposobów na jej przygotowanie. My serwujemy trzy warianty smakowe: wanilia, kokos i karmel. Napoje w tej wersji zastępują słodki deser, przynoszą orzeźwienie i gwarantują niezbędną dawkę kofeiny.
Klasyczna herbata czarna, najpopularniejsza na świecie odmiana herbaty. Powszechnie znany napój przygotowywany z liści Camelli sinensis, herbaty chińskiej. 90% herbat sprzedawanych na Zachodzie to herbata czarna. Herbata czarna jest poddawana procesowi pełnej fermentacji (utleniania), który nadaje jej mocniejszego smaku niż herbaty, które są fermentowane w mniejszym stopniu (jak np. herbata oolong). Z powodu koloru napoju przygotowanego z liści w Chinach, Japonii, Korei Południowej i niektórych sąsiadujących krajach jest ona nazywana herbatą czerwoną. Na Zachodzie określana jest mianem herbaty czarnej z powodu koloru wysuszonych liści. Herbata czarna jest często mieszana z innymi roślinami, by uzyskać napój o innym smaku. Przykładem może być herbata Earl Grey, która jest przygotowywana z czarnej herbaty zmieszanej z olejem z bergamotki czy masala chai, indyjska herbata przyrządzana z czarnej herbaty, mleka, cukru, miodu lub melasy oraz przypraw takich jak kardamon, cynamon, imbir, pieprz czy goździki. Czarna herbata zachowuje swój aromat przez kilka lat, dzięki czemu skompresowane bryłki czarnej herbaty jeszcze do XIX wieku były wykorzystywane jako waluta w Mongolii, Tybecie i na Syberii. U nas dostępna w kilku wariacjach smakowych :)
Jedna z najzdrowszych odmian herbaty. Jest przygotowywana z tej samej rośliny co herbata czarna. Nie podlega ona jednak tak jak herbata czarna procesowi fermentacji (albo podlega mu bardzo krótko), dzięki czemu zachowuje ona większość chemicznych właściwości świeżych liści, z których została przygotowana. Kolor herbaty zielonej znacząco różni się od koloru herbaty czarnej. Napój zwykle przybiera kolor słomkowy lub jasnozielony. Dla wielu osób pijących herbatę zieloną po raz pierwszy ma ona dosyć cierpki, trawiasty smak, choć z czasem jej naturalny aromat i mniej gorzki od herbaty czarnej smak może sprawić, że herbata czarna będzie się wydawać zbyt gorzka i zielona stanie się tą preferowaną. Warto wiedzieć, że istnieją różne gatunki zielonej herbaty, które często bardzo znacząco różnią się smakiem i aromatem. Chińskie herbaty zielone dzielone są na prowincje, z których pochodzą (każda z prowincji ma co najmniej kilka gatunków), np. z prowincji Zhejiang pochodzi herbata Longjing oraz Gunpowder. Japońskie herbaty zielone różnią się w zależności od jakości, części rośliny wykorzystanej do przygotowania napoju oraz sposobu przygotowania tych części. Najbardziej znana herbata japońska – zielona herbata Sencha – jest przygotowywana z liści wystawionych na bezpośrednie działanie słońca, a herbata gyokuro jest przygotowywana z liści rośliny rosnącej w zacienieniu przez 20 dni. Co ciekawe, różnica w tym w jakich warunkach rośnie roślina znacząco wpływa na smak i zawartość herbaty – herbata gyokuro zawiera więcej teaniny i kofeiny, a mniej katechin odpowiedzialnych za cierpkość herbaty. Dzięki temu gyokuro jest słodsza i ma zupełnie inny aromat od senchy. Herbata zielona, z powodu swoich licznych właściwości zdrowotnych (pomaga między innymi w spalaniu tłuszczu), staje się coraz popularniejszą herbatą. U nas jest dostępna w wielu wariantach smakowych, dzięki czemu nawet osoby, którym smak tradycyjnej zielonej herbaty nie przypada do gustu, znajdą coś dla siebie.
Popularna ze względu na właściwości zdrowotne wspomagające spalanie tłuszczu. Herbata pu erh, często określana w Polsce jako herbata czerwona, to herbata, która po procesie utleniania (zwanego także fermentacją, choć liście nie przechodzą wtedy tak naprawdę fermentacji) przechodzi proces właściwej fermentacji, w wyniku której powstaje bardzo aromatyczna herbata o ciemniejszym kolorze niż czarna herbata i smaku, który najprościej określić jako ziemisty. W Azji nazwa „herbata czerwona” odnosi się głównie do herbaty czarnej, podczas gdy w Republice Południowej Afryki i Wielkiej Brytanii odnosi się ona do herbaty roiboos, a w niektórych krajach do herbaty z hibiskusa. Wszystkie gatunki herbaty pu erh, powstają z krótko suszonej herbaty zielonej máochá gatunku Camellii sinensis rosnącej w górach chińskiej prowincji Yunnan, która następnie jest poddawana procesowi post-fermentacji (właściwej fermentacji, która nie zachodzi przy innych rodzajach herbaty). Surowa i nieprzetworzona herbata pu erh, jest więc rodzajem herbaty zielonej. Herbata pu erh, słynie ze swoich właściwości zdrowotnych, między innymi wspierając spalanie tłuszczu i regulując poziom cholesterolu.
Biała herbata jest przyrządzana z pąków liści lub młodych liści, które nie podlegają fermentacji jak herbata czarna czy oolong. Jeżeli chodzi o rodzaje herbat przyrządzanych z herbaty chińskiej, biała herbata jest najbardziej delikatną odmianą – brakuje jej cierpkości czarnej herbaty i trawiastości zielonej herbaty. Wbrew nazwie, kolor zaparzonego naparu wcale nie jest biały, a bladożółty. Nazwa „biała herbata” odnosi się do srebrnobiałych włosków nieotwartych jeszcze pąków rośliny, co nadaje roślinie biały wygląd. Podobnie jak produkcja herbaty oolong, produkcja herbaty białej jest ograniczona głównie do chińskiej prowincji Fujian, a także Tajwanu. Obecnie produkuje się ją także w północnej Tajlandii i we wschodnim Nepalu.
Przygotowywane są z suszu owocowego, często także z dodatkiem suszu kwiatowego. Prawdziwe herbaty owocowe nie zawierają w sobie liści herbaty. Jeżeli zawierają liście, wtedy określa się je mianem odpowiedniego rodzaju herbaty z dodatkiem (np. herbata zielona z cytryną czy herbata biała z maliną). Mieszanki owocowe zwykle zawierają suszone wiśnie lub maliny, płatki hibiskusa, dziką różę, porzeczkę czy skórkę cytryny. Herbaty owocowe to świetny wybór dla wszystkich miłośników owoców, którzy nie mogą się obyć bez ich smaku poza sezonem. Herbaty owocowe są zwykle bardzo aromatyczne, posiadają bogaty smak i zawierają sporo witamin, co czyni je bardzo zdrowym napojem, który bezpiecznie można pić na co dzień. U nas dostępne różne warianty smakowe :)
Herbata rooibos, przygotowywana z drobno pociętych liści czerwonokrzewu, nie zawiera garbników, dzięki czemu jest pozbawiona goryczy charakterystycznej chociażby dla herbaty czarnej czy zielonej. Smak herbaty najprościej określić jako delikatny miodowy, podobnie jak kolor naparu. Herbata rooibos świetnie sprawdza się jako środek uspokajający. Dodatkowym plusem herbaty rooibos jest fakt, że nie zawiera kofeiny i jest bogata w żelazo.
Dostępne w kilku wariantach smakowych
solone/ z sezamem
Piwo dolnej fermentacji. Grupa piw, które cechują użycie drożdży dolnej fermentacji oraz niskiej temperatury leżakowania. Np. pilznery, koźlaki, piwa marcowe, portery
piwo górnej fermentacji przygotowywane z udziałem drożdży Saccharomyces cerevisiae. Zastosowanie tego typu drożdży oraz wyższych temperatur fermentacji (najczęściej w przedziale 18-25 stopni Celsjusza) sprawia, że piwa tego typu charakteryzują się znacznie bardziej złożonym smakiem i aromatem niż lagery.
Jasne piwo górnej fermentacji, odpowiednik jasnego lagera.
Jasne, lekkie, mocno nachmielone, goryczkowe, aromatyczne. Raczej niezbyt mocne, orzeźwiające.
Jasne piwo mocno nachmielone, średnia moc i goryczka